Moonspell – 29.10.2015 – Wrocław

Po blisko siedmiu latach zachwycania się Moonspell, w końcu dane było mi zobaczyć ich na żywo! Moja każda poprzednia próba kończyła się fiaskiem, autentycznie za każdym razem miałam wrażenie, że wszystko dzieje się tak, by moja noga nigdy nie stanęła w klubie, gdzie grają koncert.

Po nagraniu Alpha Noir trochę się na Nich obraziłam, gdyż uważam tę płytę za kompletne pomylenie nie licząc New tears eve , ale po usłyszeniu Extinct, zespół wrócił do łask na mojej playliście. Ba, zakochałam się od pierwszego przesłuchania w owej enigmatycznej i niesamowicie klimatycznej płycie i prawie z dnia na dzień podjęłam decyzję o wybraniu się do Wrocławia. Gig odbył się 29 października 2015 w Alibi, datowo wręcz idealnie wpasował się w halloweenowy klimat, który rozprzestrzeniał się na wrocławskich ulicach.

Klub był wypełniony po brzegi osobami w szerokim przedziale wiekowym , a merch aż uginał się pod ciężarem najróżniejszych koszulek, miłym zaskoczeniem była ich niewygórowana cena oraz profesjonalna obsługa.

Koncert Moonspell rozpoczął się od krótkiego intro, po którym muzycy bez zbędnych ceregieli zagrali Breathe z najnowszego krążka. Ów numer idealnie wpasował się na początek obszernej setlisty i okazał się być doskonałym wyborem. Szkoda tylko, że usłyszenie go nie zrobiło na mnie tak ogromnego wrażenia, jak za pierwszym razem, gdy zapoznawałam się z ich nową płytą.

Najbardziej do gustu przypadło mi wykonanie wręcz magicznego Opium, doskonałego Awake, genialnej Nocturny oraz znakomitego Night Eternal. Bardzo brakowało większej ilości utworów z debiutu, z którego dane było nam usłyszeć tylko dwa utwory, ale za to na otarcie łez muzycy zaserwowali nam Mephisto, Extinct, Last of us, Medusalem oraz Malignia.

Ostatnim utworem, jaki zagrali przed bisem był legendarny Alma Mater, który jeszcze bardziej zagrzał publikę do walki o śmierć i życie pod sceną w kłębach gęstego dymu. Moonspell na sam koniec wybrał Everything invaded oraz The future is dark, a całkiem przyzwoity koncert zamknął fenomenalny numer, jakim jest Full Moon Madness!

Rozczarowanie wzbudziło we mnie przede wszystkim kiepskie nagłośnienie. Bas, który w tym przypadku powinien być tłem i wisienką na torcie, okazał się być bardziej słyszalny od reszty instrumentów. Wokal był z kolei stanowczo zbyt cichy, równie dobrze Fernando mógłby śpiewać bez mikrofonu.

Każdy kto zna choć trochę twórczość Moonspell wie, że elementy instrumentalne oraz klawisze pełnią najważniejszą funkcję w muzyce zespołu. Tylko co z tego, skoro prawie nie było słychać tych wszystkich instrumentalnych smaczków, które nadają utworom niesamowicie enigmatycznego klimatu.

Zespół miał całkiem niezły kontakt z publiką, aczkolwiek było widać, że nie czerpią jakieś ogromnej przyjemności ze swojego występu. Na tak małej scenie, przed którą nie było nawet fosy dla fotografów ani barierek, mieli z pewnością znacznie mniejsze pole manewru, niż na festiwalach open air.

Muzycy są przesympatyczni, otwarci i kontaktowi, chętnie rozdawali autografy i przybijali piątki z fanami. Podobało mi się, że nie traktowali nikogo z wyższością i zachowywali się jak normalni ludzie – co jest coraz rzadszym zjawiskiem, jeżeli chodzi o znane zespoły metalowe.

Setlista licząca aż szesnaście utworów mogła rozczarować, szczególnie starych wyjadaczy i zwolenników dawniejszej twórczości Portugalczyków. Chociaż w zasadzie mnie nie powinna, gdyż otrzymałam ją w formie papierowej wraz z podpisami całego zespołu od Airesa Pereira (bas), tak jak sygnowaną pałeczkę od perkusji.

Odczuwam pewien niedosyt i spodziewałam się po Moonspell o niebo lepszego show na znacznie wyższym poziomie. Być może po prostu nie byli w formie i nie mieli idealnych warunków do pokazania swoich możliwości. Nie skradli mojego serca, ale na szczęście nie złamali go także na pół z rozczarowania.

~ Beatrycze Ratajczak „Kefir” (relacja + zdjęcia)

NO COMMENTS

Leave a Reply